Het was op een verjaardag...
in de tuin van Toine. Door het achterraam zag ik de kinderen van Maureen binnenkomen. Ik zwaaide enthousiast en jij riep: "Ooooh Jacqueline!!! Dat kan ├ęcht niet meer..." (Ik dacht nog dat het ging om mijn blije geroep en vrolijke gezwaai, dat je vond dat ik daar nu toch te oud voor werd of dat de kinderen dat ontgroeid waren. Maar toen kwam er achteraan:) "... met die kipfiletjes!!!" Ik wist echt echt echt niet dat ik kipfiletjes had. Nooit bij stil gestaan. Daar heb jij me op gewezen, Angelie. Dank je wel, nu voel ik ze altijd flapperen!